ಈ ಕ್ಷಣದ ಕವಿತೆ ೧

ಅದು,

ನಡು ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ

ಹಳೆಯ ಹಾಡಿನ ಎರಡನೇ ಸಾಲು 

ನೆನಪಾದಂತೆನೀವು 

ತಾಸುಗಟ್ಟಲೆ ತಲೆಯಲ್ಲೇ 

ಹುಡುಕುತ್ತೀರಿ, ಊಹ್ಞೂಂ

ಯಾವುದೋ ಗಡಿಬಿಡಿಯ 

ಗಲಿಬಿಲಿಯಲ್ಲಿ

ಮೊದಲು ಸಾಲು ಧುತ್ತನೆ

ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾಗುತ್ತದೆ

ಎರಡು, ಮೂರನೇ ಸಾಲು

ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಎನಿಸಿದರೂ

ನಿಮಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯದ ಸಂತಸ

ಒಂದರಘಳಿಗೆಯಷ್ಟೇ

ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ

ಅದರ ರಾಗಕ್ಕಾಗಿ ತಡಕಾಡುತ್ತೀರಿ

ಗಂಟಲಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ಅಸ್ಪಷ್ಟ, ಪರಿಚಿತ

ಟ್ಯೂನುಗಳ ಜೊತೆ, 

ಹೊಸಹಾಡನ್ನು ಮಲಗಿಸಿ 

ತಾಳೆಮಾಡುತ್ತೀರಿ

ಊಹ್ಞೂಂ.

ಕೊನೆಯುಸಿರಿನ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲೂ

ನಿಮಗದರ ರಾಗ ಹೊಳೆದೀತು

ಆದರೆ,

ಅದನ್ನು ಹಾಡಿದವರಾರು?

ಈ ಕ್ಷಣದ ಕವಿತೆ ೨

ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ

ವೈಶಾಖ ಸೋರಗುತ್ತದೆ

ಬಾಯಾರಿದ ಒಣ ಭೂಮಿಯಂತೆ

ನಾನು ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತೇನೆ

ಅವಳ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆ ಅಡ್ಡಬರುತ್ತದೆ

ಕ್ರೂರ ಮೇ ಬಿಸಿಲು ಫಳಫಳಿಸುತ್ತದೆ

ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲದು ಪ್ರತಿಫಲಿಸುತ್ತದೆ

ಅವಳು ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೆಟ್ಟ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ

ನೋಡಿ ಅಣಕಿಸುತ್ತಾಳೆ

ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ

ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ

ಅವಳು ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿ ತೆಗೆಯುವುದರೊಳಗೆ,

ಮತ್ತೆ ವೈಶಾಖದ ಸುಡುಬಿಸಿಲು

ನನ್ನಮೇಲೆ ದಾಳಿಯಿಡುತ್ತದೆ

ನಾನು ಮರಳಿನ ಮೇಲೇನೋ 

ಬರೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,

ಅವಳು ಕೋಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ

ಅರೆಕ್ಷಣ,

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗುತ್ತದೆ

ಅವಳು ಬರೆಯಲು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ

ನಾನು ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ.